Սովետի հոկեյի հավաքականի առաջին դարպասապահը հայ էր. գիտե՞ք՝ ում մասին է խոսքը

40-ականների վերջին ԽՍՀՄ-ում մեծ ժողովրդականություն ձեռք բերեց հոկեյը։ Շատ սկսնակ խաղացողներ վերածվել են հասուն վարպետների, իսկական հոկեյի վիրտուոզների: Հոկեյիստների մրցումները ավելի ու ավելի էին առաջացնում հանդիսատեսի հիացմունքը։ Երկրպագուների առանձնահատուկ համակրանքը վայելում էին ԽՍՀՄ հավաքականի առաջատարները, որոնց թվում էր Գրիգորի Մկրտիչանը։

Մկրտիչանը ԽՍՀՄ հավաքականի առաջին դարպասապահն է։ Առաջին միջազգային հանդիպումները նա անցկացրել է ազգային հավաքականի դարպասների մոտ, այդ թվում՝ 1954թ. առաջին փորձն էր, առաջին հանդիպումները, որոնք հիմնարար նշանակություն ունեցան ազգային հավաքականի կայացման, մեր դարպասապահների դպրոցի համար։ Այս փորձը անգնահատելի է:

Նա հավասարակշռված էր ամեն իրավիճակում։ Թվում էր, թե ոչինչ չի կարող նրան կատաղեցնել։ Գրիգորի արտասովոր համեստությունը երբեմն նույնիսկ թույլ չէր տալիս հասկանալ՝ նրա համար դժվար է, թե հեշտ, ցավոտ, թե հաճելի։ Եվ եթե, պատահում էր, ընկերները ցանկացած առիթով ցավակցում էին Մկրտիչանիին կամ սարսափում էին, երբ տեսնում էին նրա մարմինը կապտուկներով պատված, ապա նա սովորաբար հանգիստ ասում էր՝ ոչինչ, կբուժվի:

Մկրտիչանի բոլոր գործողությունները թե՛ առօրյա, թե՛ մարզական, թե՛ գրասենյակային, թե՛ ընկերական, տոգորված էին հատուկ պարկեշտությամբ՝ հիմնված բարձր ազնվության վրա։ Նրա համար թիմի հիմնական շահերը, բիզնեսի շահերը, և միայն դրանից հետո՝ սեփականը միշտ եղել են գլխավորը։ Գրիգորը շատ քննադատում իրեն և իր կարողությունները, իր աշխատանքի արդյունքները, հստակ տեսնում էր իր թույլ կողմերը։

Գրիգորի Մկրտիչանը բացառիկ ընկերական հարաբերություններ ուներ գործընկերների հետ՝ անկախ նրանից՝ նրանք իրենից մեծ ու փորձառու էին, թե երիտասարդ։ Նա ուներ ընկերներ, որոնց հետ մեկ ընդհանուր բան պետք է աներ՝ պաշտպանել իր երկրի պատիվը։ Ոչ Բ.Աֆանասևի, ոչ էլ Ն.Պուչկովի մեջ նա մրցակիցներ չէր տեսնում, նրանց նկատմամբ ոչ խանդ ուներ, ոչ նախանձ։ Նա նրանց խորհուրդներով օգնում էր մարզումների և կյանքում։ Գրիգորին շատ էր անհանգստանում խոստումնալից Պուչկովի համար, երբ նա չէր խաղում։ Իսկ երբ Պուչկովը բարձր մակարդակով խաղաց, ինքը՝ Մկրտիչանը, եկավ մարզիչների մոտ և ասաց, որ դարպասի էստաֆետը փոխանցում է Պուչկովին։ Դժվար քայլ, բայց համարձակ: Գրիգորին հպարտանում էր, որ օգնեց մեր հոկեյին ոտքի կանգնել և մտնել սպորտային լայն ճանապարհ, ուրախություն իր կրտսեր զուգընկերոջ համար։