Ըստ նրա՝ առանց հայրենիքի մենք ջրաղաց ենք առանց ջրի, ծառ առանց արմատների. գիտե՞ք՝ ով է մեզ այսպես նկարագրել

Խոսքերի հեղինակը հայ բանաստեղծ, թարգմանիչ Վլադիմիր Գուրգենի Աբրահամյանն է:

Поэт, журналист, переводчик Владимир Абрамян

Վլադիմիր Աբրահամյանը ծնվել է Ադրբեջանական ԽՍՀ Շամխորի շրջանի Լեռնային Ջագիր գյուղում:

Աբրահամյանը համարձակ ու ինքնաբուխ անձնավորություն էր թե՛ կյանքում, թե՛ պոեզիայում՝ սիրահարված կյանքին, բարությանը, գեղեցկությանը, արդարությանը։ 17 տարեկան հասակում նա գնաց Բաքու՝ որպես բանասեր սովորելու, իսկ հետո աշխատանքի անցավ հայերեն լույս տեսնող «Կոմունիստ» հանրապետական ​​թերթում, որտեղ երկար տարիներ ղեկավարում էր գրականությունն ու արվեստը ամբիոնը, իսկ հետագայում ղեկավարել 300 հազարանոց հայ համայնքի մշակութային կյանքը։

Այս տարիների ընթացքում «Սիբիրի հեքիաթը» էսսեների շարքի համար Վլադիմիր Աբրահամյանն արժանացել է Ժուռնալիստների հանրապետական ​​միության կողմից շնորհված «Ոսկե գրիչ» մրցանակին։ Նրա հյուրընկալ տուն էին այցելել Նաիրի Զարյանը, Սերո Խանզադյանը, Պարույր Սեւակը, Ամո Սաղիյանը, Սուրեն Այվազյանը, Վարդգես Պետրոսյանը և այլ հայտնի հայ գրողներ ու բանաստեղծներ։

Աբրահամյանի 10-ից ավելի գրքերը («Յոթ ծիածան», «Ուրցի բույրը», «Սարի շուշաններ», «Զրույց ստվերի հետ» և այլն) ներծծված են սիրով, տխրությամբ, ցավով։ Նրանց մեջ տարօրինակ կերպով արտացոլված ու միահյուսված է այն ամենը, ինչ ապրել ու զգացվել է տարիների ընթացքում։

Բանաստեղծի սիրտը ցավում էր. ցավեց կտրված ուռենու, տրորված մանուշակի համար։ Հիմնական ու մնայուն ցավը Գարդմանի կորուստն էր իր հնագույն բնակավայրերով՝ Չարդախլու, Բարում-Բարսում, Ջագիր, Բանանց, Խաչանապ և այլն։

 Այս ցավի հետ միասին նրա բանաստեծությունների շնորհիվ բոլորիս համար ավելի պարզ երևաց այն ճշմարտությունը, որ առանց հայրենիքի մարդը ջրաղաց է առանց ջրի, ծառ առանց արմատների, ծաղիկ առանց հոտի, օր ու տարի առանց արևի։

           Հայրենիքի կորուստն անբուժելի հիվանդություն է: Հայաստանում հայտնված փախստականներից մի քանիսը ցրվեցին աշխարհով մեկ, նրանց ճակատագիրը նույնպես տանջեց բանաստեղծի սիրտը։ Նա ինքն իր հայրենակիցների հետ հաստատվել է Վարդենիսի գյուղերից մեկում, առաջարկել այն անվանել Գեղամասար։ Այժմ Գարդմանի հետևից բանաստեղծը սիրահարվել է Վարդենիսին, Գեղամասարին, Սոնա գետին…

  

           Հայաստանի գրողների միությունը Վլադիմիր Աբրահամյանի 80-ամյակի կապակցությամբ «գրական վաստակի և բեղմնավոր գործունեության համար» նրան շնորհել է ոսկե մեդալ։ Ըստ Շ. Դավթյանի՝ «ինչքան էլ որ Աբրահամյանի ստեղծագործությունները տխուր լինեն, դրանք գտնվում են Մեծարենցի ծխամորճի ու Չարենցի խողովակի ուղեծրում ու հարստացնում են հայ նոր պոեզիայի էջերը։

Հայրենասեր բանաստեղծը կյանքից հեռացավ 87 տարեկան հասակում Վարդենիսի գեղատեսիլ գյուղերից մեկում՝ Գեղամասարում: