Նրանց ընտանեկան միությունը կես դար տևեց. ո՞վ է համաշխարհային ճանաչման արժանացած Գոհար Գասպարյանի ամուսինը

Միքայել և Արուսյակ Խաչատուրյանների երաժշտասեր ընտանիքում ծնված Գոհարին հաջողվեց համաշխարհային ճանաչման արժանանալ: ։

Բայց այսօր մենք ուզում ենք Գոհար Գասպարյանին  ներկայացնել մի փոքր այլ տեսանկյունից։

Օպերային թատրոնում, զրույցի ընթացքում երգչուհուն լրագրողներից մեկը խնդրեց  նկարագրել իր կերպարը։ Նա ժպտաց, մտածեց և ասաց. «Համբերող և հանգստացնող: Ես հանգիստ մարդ եմ: Սա է իմ բնավորության հիմնական գիծը: Ինձ միշտ տարօրինակ է թվում, երբ մարդիկ բարկանում են միմյանց վրա, բարձրաձայնում, բղավում: Նման իրավիճակներում ես միշտ հանդարտության կոչ եմ անում և միայն դրանից հետո եմ հասկանում, թե ինչն է գործը։ Ես խիստ եմ, երբ պետք է։ Ես պահանջկոտ եմ ոչ միայն իմ ուսանողներից, այլև ամենից առաջ ինքս ինձնից։ Ես չեմ սիրում ծույլերին։ Եվ  աշխատում եմ միշտ կենսուրախ լինել»։

Գոհար Միխայլովնան հիշեց այն հեռավոր ժամանակները, երբ ստիպված էր տեղափոխվել Հայաստան: Լրագրողի այն հարցին, թե երգչուհին այսքան տարի անց զղջո՞ւմ է դրա համար, նա պատասխանեց. «Երբեք, ահա իմ պատրիան։ Բայց ես իսկապես կարոտում եմ իմ տունը, այն վայրերը, որտեղ անցկացրել եմ իմ մանկությունն ու պատանեկությունը։ Այս վայրերն ինձ համար շատ թանկ են։ Ես հաճախ եմ հիշում իմ տունը՝ մի մեծ առանձնատուն Նեղոսի ափին… Հիմա այս տանը դպրոց կա։Հիշում եմ մեր մեծ այգին, որտեղ ես վազում էի իմ հասակակիցների հետ, և մի անգամ նույնիսկ ծառից ընկա ու կոտրվեցիմ մատը»:

Գոհար Գասպարյանի ամուսինը օպերային ռեժիսոր դերասան Լևոն Տիգրանյանն է, ով ծնվել է Բեյրութում: 10 տարեկան էր Լևոնը, երբ եկան Հայաստան:

Տիգրան Լեւոնյանի աշխատասենյակում երջանիկ ամուսինները պատմում էին իրենց, ընտանեկան կյանքի, բեմում իրենց հետ պատահած հետաքրքրասիրությունների, հյուրախաղերի և ճանապարհորդությունների մասին:

Ամուսինները գրեթե կես դար ընտանեկան միություն ունեն։ Նրանք այս երևույթը բացատրեցին նրանով, որ իրենց հարաբերություններում գերիշխում էր վստահությունն ու փոխըմբռնումը, այն, որ իրենք ամենապարզ, սովորական մարդիկ են, ովքեր հումոր են պաշտում, հարգում են ընկերներին, սիրում են մարդկանց, մեր ժողովրդին (ինչը, իհարկե, փոխադարձ էր։

Բայց այս ամենի հետ մեկտեղ, Լեւոնյանն այն ժամանակ շեշտեց, որ նույնիսկ ամենաչնչին իրավիճակում երբեք չի մոռացել, որ Գոհարը ազգի հպարտությունն էր, բայց միևնույն ժամանակ նրա համար իսկական երեխա էր։ Նրա համար մեծ երջանկություն էր մի բաժակ բուրավետ սուրճ բերելը սենյակ, որտեղ իրեն սպասում էր ժպտացող Գոհարը, իսկ պատուհանից բացվում էր վեհաշուք Արարատի համայնապատկերը՝ փոփոխական, բայց գեղեցիկ տարվա ցանկացած եղանակին։

Զույգը հիշել է և՛ իրենց հանդիպումը, և՛ այն, թե ինչպես են նրանք հետո ամուսնացել։ Միայն Մոսկվայի գրանցման գրասենյակներից մեկում ամուսնություն գրանցելիս, հարցաթերթիկները լրացնելիս են իմացել, որ ծնվել են նույն ամսում և նույն օրը։ Որքա՜ն ցնծություն և ուրախություն կար այն ժամանակ։

Ցավոք սրտի, իր կյանքի վերջին տարիներին Գոհարն, ով օպերային բեմում ստեղծել է կանացի անմոռանալի պատկերների մի ամբողջ պատկերասրահ, բեմ չբարձրացավ՝ իր տարիքի և բեմի վրա ընկնելու և նրա վնասված ոտքի հետևանքների պատճառով: Բայց նա մեծացրել է ուսանողների մի ամբողջ գալակտիկա, որոնք տարբեր միջազգային մրցույթների դափնեկիրներ են և երգում են բազմաթիվ հեղինակավոր օպերային բեմերում:

Դիմելով երիտասարդներին, իր ուսանողներին, նա հաճախ ասում էր. «Երբեք չպետք է հուսահատվեք, միայն աշխատասիրությունն ու համբերությունը կարող են տեղ գտնել արևի տակ»: