Ինչու՞ էին ՀԱՅ Առաջին քրիստոնյաները թաքնվում անձավներում

Քրիստոնեությունը Հայաստանում հայտնվեց Հիսուսի կենդանության օրոք։ Հայոց թագավոր Աբգար V-ի և Հիսուսի նամակագրության լեգենդը հայտնի է։ Բացի այդ, Թադեոս և Բարդուղիմեոս առաքյալները քրիստոնեություն էին քարոզում Հայաստանում Տրդատ 1-ին գահակալությունից դեռ շատ առաջ:

Այս միապետի կարճաժամկետ կառավարումը բնութագրվում էր ոչ միայն քրիստոնյաների հետապնդմամբ, այլև քրիստոնեության տարածմամբ արիստոկրատական ընտանիքների, ներառյալ թագավորական տոհմի անդամների շրջանում:

Թադեոսին բազմիցս կալանավորել ու բանտարկել են, բայց ամեն անգամ նրան ազատ են արձակել «Աստծո օգնությամբ»։ Ամենայն հավանականությամբ, այն փաստը, որ Տրդատ Սանատրուկի իրավահաջորդը քրիստոնեություն է ընդունել, մեծ դեր է խաղացել Թադեոսի ազատագրման գործում: Սանատրուկը գահ Է բարձրացել Հիսուսի խաչելությունից 37 տարի անց։

Այդ ժամանակ քրիստոնյաները հավաքվում էին դժվարհասանելի անձավներում: Քրիստոնեություն դավանող նշանավոր ընտանիքների անդամները նման հեռավոր վայրեր են օգտագործել որպես սրբավայրեր։ Շատ բնակավայրեր, կապված միմյանց հետ գաղտնի ուղիներով, քրիստոնյաներին հուսալի ապաստան են հանդիսացել: Արփա գետի կիրճում՝ Նորավանքի վանական համալիրի մոտակայքում, գտնվում է նման անձավներից մեկը։

III դարի սկզբին (ավանդաբար մեր թվարկության 301-ին) Հայոց Տրդատ III թագավորը քրիստոնեությունը հայտարարեց պետական կրոն՝ Հայաստանը դարձնելով աշխարհում առաջին քրիստոնյա պետությունը։