«Հայերը դիմադրել են, չնայած ուժերի կրիտիկական անհավասարակշռությանը, անդառնալի կորուստներին». պատերազմի ընթացքի մասին

Վիկտոր Կրիվոպուսկովի «Ապստամբ Ղարաբաղ» գրքի վերջաբանը.

«Պանթյուրքիստներին չհաջողվեց կորզել Մեծ Թուրանի հսկայական տարածքները Խորհրդային Միությունից նրա փլուզման ժամանակ միայն այն պատճառով, որ Ղարաբաղի զինվորները կանգնած էին մահվան ճանապարհին, ինչպես դա արեցին հույները Ֆերմոպիլներում կամ ռուս ժողովուրդը Ստալինգրադում»:

Մենք առանձնացրել ենք «Ղարաբաղի Զինվորներ» և «ռուս ժողովուրդ» արտահայտությունները, քանի որ այդ պնդումներն այնքան էլ ճիշտ չեն։ «Ղարաբաղի զինվորները» և «հայերը» նույնն են, որովհետև Ղարաբաղը հայկական հող է։ Ինչ վերաբերում է «ռուս ազգին», ապա Ստալինգրադի ճակատամարտին մասնակցում էին ոչ միայն ռուսները, այլև բոլոր խորհրդային ժողովուրդները։

Հայերը դիմադրել են, չնայած ուժերի կրիտիկական անհավասարակշռությանը, անդառնալի կորուստներին և պատերազմի ծայրահեղ սթրեսին։ Համաշխարհային տիրապետության նոր հավակնորդների առաջին հարձակումը կանխվել է: Պանթյուրքիստները ենթադրում էին, որ քիչ բնակեցված և գրեթե անպաշտպան վիճակում Ռուսաստանի մուտքը արգելափակվել էր։

Անդրեյ Նույկինի մեկնաբանությունը, փետրվար 2013

There is a War! Azerbaijan's massive attack on Nagorno Karabakh (Artsakh)  positions and citizens | Ampop.am

. . .

2016 թվականի ապրիլի սկզբին, ինչպես նաև Ապրիլյան վերջին պատերազմին, ադրբեջանական ուժերը (պանթուրքիզմը որպես այդպիսիք քարոզող իսլամիստական ուժերը) կրկին գրոհեցին Հայաստանի և Արցախի վրա։ Ինչպես և նախկինում, հայ զինվորներն իրենց հողը կյանքի գնով էին պաշտպանում։ Ամենաշատը տուժել են բանակի երիտասարդ զինվորները։ Ժամանակի ընթացքում նրանց միացան նաև նախորդ հակամարտությունների փորձառու զինվորները։

70-ամյա հովիվը խոցել է անօդաչու թռչող սարքը, իսկ 19-ամյա զինվորը խոցել է թշնամու ուղղաթիռը։

Ինչպես և 90-ականներին, ուժերը անհավասար էին։ Ապրիլյան պատերազմի ժամանակ պանթյուրքիստներն ունեին ժամանակակից սպառազինություն և տեխնիկա, մինչդեռ Հայաստանի և Արցախի բանակը միայն 80-ական թվականների խորհրդային սպառազինություն ուներ։

Չնայած սարսափելի դժվարություններին, մենք ունենք հերոս տղաներ, մենք ունենք ուժեղ ոգի և հզոր պատմություն, մեզ մնում է լինել միասնական՝ ոչ միայն պատերազմի ընթացքում, այլև միշտ, պահպանել մեր ունեցածը, վստահել սեփական ուժերին, այլ ոչ թե հույսը դնել օտար ուժերի վրա: