«Շահումյանի արծիվ». ո՞վ էր Արցախյան պատերազմի հերոսը, ով հայրենիքի ջուրն ուղարկեց հորն ու անմահացավ

Իսկական արցախցի, ավելի ստույգ՝ շահումյանցի Շահեն Մեղրյանը մանկուց մի երազանք  ուներ՝ հայրենի շրջանը ծաղկուն տեսնել։ Երևանի պետական համալսարանն ավարտելուց հետո վերադարձավ Շահումյան ու սկսեց աշխատել հենց այդ ուղղությամբ: Սակայն պատերազմը փոխեց ծրագրերը:

«Շահումյանի արծիվ» այսպես էին անվանում այն ՀԱՅ ՀԵՐՈՍԻՆ, ով իր 25 հոյդուկների հետ առանց հետ նայելու առաջ էր գնում: 1992թ նրանք ազատագրեցին Մարտակերիտի շրջանի մի քանի գյուղեր ու Սարսանդի ջրամբարը:

Պատերազմի թոհուբոհի մեջ Շահենցը ընտանքիքի անդամների հետ լրիվ կորցրել էր կապը: 1993թին հայկական երկնքում մի ուղղաթիռ հայտնվեց: Շահենը ժամանակ չուներ, նրանից բոլորն էին լուրի սպասում ու նա պիտի հասցներ միամգամից մի քանի նամակ գրել:

Նա վերցրեց ու 3 նամակ գրեց. 2-ը՝ մարտական դիրեքերին և միայն 1-ը՝ ընտանիքին: Նա մի վերջին ցանկություն հայտնեց: Իր ջրի ամանի՝ տափաշշի մեջ լցրեց իրենց կողքով հոսող հայակական գետի ջուրն ու վազեց դեպի ուղղաթիռը, որը պիտի նամակներն ու նվերները տեղ հասցներ: Ու ասաց. «Էս հայկական սուրը ջուրը հորս տարեք-հասցրեք ու ասեք, որ ես Մարտակերտում եմ ու շուտով մենք մեր ողջ հողերը ազատագրելու ենք»:

Սա ընտանքի ստացած վերջին նվերն էր իրենց որդուց: Մի քանի ամիս անց Շահենին ու նրա տղաներին տեղափոխվող ուղղաթիռը խոսվեց թշնամու կողմից:

Իսկ դիրքերում նրա մոտ լուսանկարիչն ու մարտական ընկերը պահը բաց ծթողեց ու ֆիքսեց այն պահը, երբ Շահենը հանձնում էր ջրի շիշը ուղղաթիռի վարորդին: