Ջինսը՝ արվեստի գլուխգործոց․ ծանոթանանք գյումրեցի Կարեն Բարսեղյանի աշխատանքների հետ

Գյումրեցի Կարեն Բարսեղյանի համար ջինսը ինքնադրսևորման միջոց է։ Ջինսի նկատմամբ «սերը» դրսևորվել է նրա մեջ դեռ ուսանողական տարիներին։ Նրա հավաքածուում մինչ օրս պահվում է առաջին գործը՝ «Հայաստան»։

Ըստ նկարչի, ջինսերը հնազանդվում են նկարչի ձեռքին նույն կերպ, ինչպես կտավը: Աստիճանաբար, անընդհատ փորձարկելով, նա գտել է հին ֆոտոտեխնոլոգիայի միջոցով ջինսերի վրա նախշ կիրառելու միջոց։ Փորձը հաջող է ստացվել՝ նմուշը մշակելուց և մեքենայի միջով անցնելուց հետո Բարսեղյանը ստացել է բոլորովին նոր նյութ։ Ստացված նյութի որակը կախված է ջինսերի որակից՝ եթե դրանք ունեն շատ արհեստական ​​մանրաթելեր, դրանք գրեթե անհնար է մշակել։

«Ջինսը որպես նյութ շատ հետաքրքիր է. յուրաքանչյուր նմուշ ունի «իր բնավորությունը»՝ տարբեր գույների ջինսերից տարբեր նյութեր են ստացվում, որոնց վրա ակրիլով նկարելը շատ հեշտ է»,- ասում է Կարենը՝ հավելելով, որ այս կերպ ինքը ջինսերին տալիս է երկրորդ և նույնիսկ երրորդ կյանք:

Ջինսը արվեստի գործի վերածելը գյումրեցի նկարչի համար ինքնանպատակ չէ. Նա բացատրում է, որ հագուստը, որն անմիջական շփում է ունեցել մարդու հետ, ինքնարտահայտման միջոց է, անձնական փիլիսոփայություն։ Ամենահետաքրքիրն այն է, որ այս մեթոդը ունիվերսալ է, քանի որ ջինսերը միավորում են տարբեր դարաշրջաններ, ազգեր, սերունդներ, տարբեր կարգավիճակ ունեցող մարդկանց, տարբեր քաղաքական ու կրոնական հայացքներ։


«Մարդը հագնում էր այս ջինսերը և իր էներգիան փոխանցում այդ հագուստին, իսկ ես այս ջինսերը ներկայացնում եմ, օրինակ, որպես ազատության և հավասարության կոչ»,- նշում է Կարենը։ Նա ասում է, որ նյութի պակաս չի զգում. ոչ միայն ընկերներն ու հարազատները, այլև շատ անծանոթ մարդիկ, ովքեր իմանում են, որ նա նման աշխատանքներ է ստեղծում, նրան տալիս են իրենց մաշված ջինսե տաբատները կամ բաճկոնները։

Ամենադժվարը թեմա ընտրելն է: «Հետաքրքիր է, որ թվում է, թե ջինսերի հետ կարող ես ամեն ինչ անել, բայց դա այդպես չէ», — ասում է նա: Գյումրեցի նկարչի ջինսե աշխատանքների վրա կարելի է տեսնել ինչպես Ավստրիայի լեռները, այնպես էլ նրա հայրենի Գյումրին։ Riflection շարքը, օրինակ, արտացոլում է քաղաքի ճարտարապետությունը մեքենաների միջոցով:

Կարենը ցավով նշում է, որ Հայաստանում արվեստի շուկա չկա, հիմնական գնորդները դրսից են, և արվեստը միշտ չէ, որ օգնում է լուծել հրատապ խնդիրները, բայց դա իրեն դեռ չի խանգարում զբաղվել իր սիրած գործով։