«Կամանդիր պատրոնները պրծնում են, սպասի գնամ դրանց դիրքեր, ասեմ մի կրակեք». այ էս ա ՀԱՅ ԶԻՆՎՈՐԻ ԴՈՒԽԸ. ԱՍԵՑ ՈՒ ԱՐԵՑ

Հերոսական դրվագ առաջնագծից, որի հերոսների անունը հայտնի չէ, բայց ապացուցում է մի անհերքելի փասջ՝ ՀԱՅ ԶԻՆՎՈՐԻ ԴՈՒԽՆ ՈՒ ՀՈԳԻՆ ՈՉ ՈՔ ՉՈՒՆԻ:

-Կամանդիր պադռոնները պրծնում ա սպասի գնամ ասեմ մի կրակեք սենց արդար չի իրենցը շատ ա մերը քիչ:

-Այ տղա դու հո չես գժվել նստի տեղդ կրակի:

10 րոպե անց.
-Կամանդիր սենց չի լինի պադռոնները գնալով պրծնում ա թող գնամ ասեմ մի կրա կեք մինչև պադռոնները ավելացնենք: —

Այ տղա գժվել ես խելոք նստի տեղդ ասում եմ: Քիչ անց. -Զինվոր որտե՞ղ ես։ Մի հատ գտեք զինվորին:

-Հենա կամադնիր թշնամու դիրքերից գալիս ա:

-Այ տղա դու գժվել ես, խի՞ գնացիր ետ։ Ի՞նչ ասեցիր, որ էլ չեն կրա կում:

-Գնացի ասեցի պադռոնները պրծելա մի կրակեք՝ ասեցին լավ չենք կր ակի:

-Զինվոր գժվել ե՞ս, ո՞նց:

-Ա դե կամանդիր գնացի երկու հատ ռումբ քցեցի իրանց դիրքեր՝ օդերով հանեցի եկա:

-Ապրեսս տղեեես: