Երբ սեղան եմ նստում հայերի հետ, հացն ու գինին այլ համ են ստանում. ԱՄՆ 3 նախագահների ամենակարևոր ելույթների ՀԱՅԱԶԳԻ հեղինակը

Արամ Բախշյանն, այն մարդն է, ում վստահել են ԱՄՆ երեք նախագահների ամենակարևոր ելույթների պատրաստումը։

Արամ Բախշյանը ծնվել է Վաշինգտոնում 1944թ.: Նրա կյանքը կարիերայի վերելքի և անհատականության իրացման վառ օրինակ է. նա եղել է ազատ լրագրող, ամսագրի խմբագիր, արվեստաբան, դասախոս Հարվարդի համալսարանում: Բայց նա ավելի մեծ կոչում ստացավ որպես ելույթ գրող ԱՄՆ բարձրաստիճան պաշտոնյաների շրջանում։

Նա գրեթե անտեսանելի էր իր կարիերայի ճանապարհին, հնչում էին միայն նրա մտքերը, գաղափարներն ու ելույթները, որոնք արտահայտվել են բազմաթիվ ամերիկացի պաշտոնյաների կողմից։ Նրա ընտանիքը պրոֆեսիոնալ մակարդակով չի զբաղվել քաղաքականությամբ, բայց միշտ աջակցել է Հանրապետական ​​կուսակցությանը։ Ուստի ինքը՝ Արամ Բախշյանը, չէր կարող հեռու մնալ երկրի հասարակական-քաղաքական կյանքից։

Բախշյանի ժողովրդականությունը մեծացավ, ինչին մեծապես նպաստեց նրա ծանոթությունը ԱՄՆ ազդեցիկ հայերի հետ։ Նրանց թվում էր ակտիվ հասարակական-քաղաքական գործիչ Ջորջ Մարդիկյանը, ով շատ բան արեց ոչ միայն հայերի, այլև Ամերիկայի համար, ինչի համար արժանացավ նախագահ Ֆրանկլին Ռուզվելտի երախտագիտությանը 1943 թվականին։

Բախշյանների ընտանիքում «Հայաստան» բառը սուրբ էր, կապ էին պահպանում Կոստանդնուպոլսի և Զմյուռնիայի հարազատների հետ, օգնում էին հայ փախստականներին։ Ուստի Արամ Բախշյանն ու Ջորջ Մարդիկյանը փոխադարձ բազմաթիվ թեմաներ ունեին։ Մարտիկյանը այրվում էր իր պատմական արմատների և Հայաստանին ու հայերին իրենց երբեմնի մեծությունը վերադարձնելու սիրուց։ Նա իր երիտասարդ ընկերոջ մեջ սերմանեց այս սերը և օգնեց նրան իրացնել ինքն իրեն։

Արամ Բախշյանի՝ որպես հրաշալի ճառագիրի փառքն օրեցօր աճում էր։ Նրան կոչ էին անում սենատորներն ու բարձրաստիճան այլ գործիչներ։ Նրա աշխատանքը Ազգային հանրապետական ​​կոմիտեում նկատեց նախագահ Ռիչարդ Նիքսոնը, ինչի արդյունքում Բախշյանը դարձավ իր սեփական ճառ գրողը, իսկ Նիքսոնի հրաժարականից հետո Արամ Բախշյանը միացավ նախագահ Հերալդ Ֆորդի ելույթ ունեցողների խմբին։

«Ես դողում եմ հայկական եկեղեցական պատարագից… և թեև բառերը չեմ հասկանում, բայց զգում եմ դրանց կենսունակությունը… և այն, որ հազարամյակների ընթացքում շատ սերունդներ են զոհաբերվել հանուն այս երգի կյանքի… Երբ նստում եմ մի… սեղան այլ հայերի հետ, հետո հացի ու գինու համն այլ է…», ասում է Բախշյանը: