«Եթե արժանավոր մարդիկ ենք, մեզ արժանի քաղաք պիտի ունենանք». գիտե՞ք՝ որ ՀԱՅ գրողի խոսքերն են

Երևանը հայ ժողովրդի դարավոր ընթացքի ամենակարևոր հանգրվանն է, ապագա ընթացքի մեկնարկը, հայության հույսն ու լույսը: Թե իմանայիք` ինչ էր քաղաքը 20-ական թվականներին. ողջ հայությունը Հալեպից, Պոլսից, Թիֆլիսից, Մոսկվայից գալիս էր էստեղ` էս քոսոտ կավե գյուղաքաղաքը` հաշիշով հագեցած: 

Բայց նրանք` Արուս Ոսկանյանը` էդ շքեղ կինը, Հրաչ Ներսիսյանը, Վահրամ Փափազյանը, Մարտիրոս Սարյանը, Ալեքսանդր Թամանյանը, Թորոս Թորամանյանը` էս ժողովրդի սերուցքը, իրենց մայրաքաղաքն էին շինելու` Թամանյանի սրտից, Թորամանյանի սիրուց բխած, որ տասնամյակներ հայոց հին տաճարի ավերակներում ողկույզների փոշին էր սրբում, կիրն էր ձեռքի մեջ տրորում` Երևանը հառնեցնելու համար: ՈՒ մեծ քաղաք, մայրաքաղաք ունեցանք: Կարողանանք չտեսնել ժամանակի դժվարությունները. դատարկված արվարձանները, չծխացող գործարանները, ինչպես որդին կարող է ուրանալ ծնողի արատը, կարողանանք էդ արատն ուրանալ և դարձյալ գուրգուրել մեր գեղեցիկ, հզոր քաղաքը, որ տեսնենք քաղաքի շունչը նորից կենդանացած, նորից աշխույժ, զվարթ, մարդկանց` միմյանց հանդեպ սիրով լեցուն: Գուրգուրենք և կունենանք այդ քաղաքը, որովհետև ի սկզբանե էր: 

Աստված չտա, որ սև բերաններ բացենք մեր քաղաքի վրա, որ չարությամբ խոսենք մայրաքաղաքի մասին, ուրիշը չունենք. աշխարհը լի է գեղեցիկ քաղաքներով, բայց մերը չեն. ինչ կուզես ասա` մերն այս է: Եթե արժանավոր մարդիկ ենք, մեզ արժանի քաղաք պիտի ունենանք, եթե մշակութային ժողովուրդ ենք, եթե ճկուն, դիմացկուն, իրասածի ցեղ ենք, պետք է ունենանք մեր քաղաքը: 

Փարիզը գեղեցիկ է, շատ գեղեցիկ, հարուստ քաղաքներ կան` հաջողությունը հաջողության վրա կուտակած` սկսած սալարկից, պատերից, իմպերիական հաջողությունների պատմությամբ: Էդ հարուստը չենք մենք, միշերտանի է մեր քաղաքը. մի հաջողության քաղաք է, և ժամանակը այլ հարստության շերտեր պետք է կուտակի մեր որդիների, որդոց որդիների օրոք: Աստված տա` մի 100 տարի հետո Երևան եկողները տեսնեն, որ այստեղ շերտ շերտի վրա հարստություն կա և դարերի, սերունդների աշխատանք:

Խոսքերի հեղինակը հայ արձակագիր, կինոսցենարիստ Հրանտ Մաթևոսյանն է: Գիտեի՞ր: