Ինչպես մեծանուն գրողը պատասխանեց իրեն նկատողություն արած երիտասարդին․ նա հայտնի էր, իր սուր հումորով, որի մեջ մեծ ճշմարտություն կար

Խանզադյանի գրքերը այնպիսի տպաքանակով էին տպվում, որ այսօրվա գրողները նույնիսկ երազել չեն կարող։ «Մխիթար Սպարապետը» բացառապես հայկական թեմայով պատմավեպ է, բայց այն հրատարակում և վերահրատարակում էին խոշոր տպաքանակներով։

Արտաքնապես Խանզադյանը հիշեցնում էր Շոլոխովին և Վիլյամ Սարոյանին միաժամանակ, սակայն ամեն դեպքում, Շոլոխովին` ավելի շատ։ Ոչ միայն իր հայտնի բեղերով, այլև աշխարհի ուժեղագույններին ուղղված կատակներով, որոնց մեջ մեծ ճշմարտություն կար։

Խանզադյանը խուսափում էր ուղիղ պատասխաններից, առակներ, տարբեր պատմություններ էր պատմում, ինչ-որ բանով մտահոգված էր, սակայն իր դիրքորոշումն այն հարցի վերաբերյալ, թե ինչն է լավ և ինչը վատ հայերի համար այս կտրուկ փոփոխվող աշխարհում` այդպես էլ չպարզաբանեց։

Մի դեպք է հայտնի մեծանուն գրողի կյանքից։ Սունդուկյանի անվան թատրոնում գիտաժողովի էր կազմակերպված։ Նախասրահում, մի շարք հայտնի մարդիկ կային։ Ինչ-որ մեկը Խանզադյանին ձեռքով ողջունում է։

– Բարև՛, – արձագանքում է գրողը։

Նրա կողքին հայտնված երիտասարդը, սեփական խիզախության վրա զարմանալով, ասում է. «Վարպետ, ոչ թե բարև պետք է ասել, այլ ողջույն»։ «Մոտեցի՛ր մի պահ։ Դու, այ փսլնքոտ, որոշել ես ինձ սովորեցնել, թե որ լեզվով խոսե՞մ։ Դուրս այստեղից և որ այլևս աչքիս չերևաս։ Հասկացա՞ր, թե թարգմանեմ ռուսերեն»։ Թարգմանության կարիք չեղավ, իսկ գիտաժողովը շարունակեց իր աշխատանքը։