«Ի՞նչ օգուտ այն մարդուն, որն ամբողջ աշխարհը պիտի նվաճի և իր անձը կորցնի»․ կարդացե՞լ եք Ղազար Փարպեցու այս խոսքերը բարոյական արժեքների ու ղեկավարների մասին

Ղազար Փարպեցին միջնադարի հայ պատմիչ է։ Մեզ թողած ժառանգության մեջ՝ «Հայոց պատմության» և «Թուղթ», պատմիչը գրում է բարոյական արժեքների, հոգևորականների առաքինության ու ղեկավարների դերի մասին։ Պատմիչի խոսքերը այսօր ևս արդիական ու կիառելի են։

  • Վատ է, որ լուսավորությունն ու քաջությունը, միտքն ու գիտությունը, որոնցով աշխարհը շինվում է ու ծաղկում, չեն փնտրվում, այլ արհամարհվում են:
  • Ի՞նչ օգուտ այն մարդուն, որն ամբողջ աշխարհը պիտի նվաճի և իր անձը կորցնի։
  • Այն տերը, որը չի կարողանում իր ծառաների մեջ լավը վատից ջոկել և չի կամենում յուրաքանչյուրին գնահատել ըստ արժանվույն, դժվար թե կարողանա լավ ծառայի տեր դառնալ:
  • Ամեն մարդ սրտագին փափագում էր հայերեն գիտության ուսումը և ուրախ էր, որ փրկվում էր ասորերենի պատճառած տանջանքներից, որպես թե խավարից դեպի լույսը ելներ:
  • Ով որ հավատում է ճշմարտությանը, փրկվում է գեհենից, իսկ ով սայթաքելով մոլորվում է ուղիղ ճանապարհից, անհետ կորստյան է մատնվում:
  • Արդարև անդիմադրելի են երկու բան՝ սերը և նախանձը: Նրանցից յուրաքանչյուրը դեպի բարին առաջնորդողներին արքայություն է հասցնում, իսկ չարը բազմացնողներին ժառանգություն է թողնում դժոխքը:
  • Թագավորը, երբ ամեն ինչ բռնությամբ է անում, ոչ մեկին բանի տեղ չդնելով, ոչ մեկից խորհուրդ չհարցնելով, կործանում է բերում ոչ միայն իր անձին, այլև աշխարհին:
  • Միայն մեր երկպառակությունից ու դավաճանությունից էր, որ վնասվեցինք:
  • Քաջ մարդու համար երկար ժամանակ հարվածների տակ ապրելուց ավելի լավ է մեկ օր իր անձի քաջությունը ցույց տալ ու մեռնել:
  • Մեղավոր են ոչ միայն գործողները, այլև նրանք, որ հանդուրժում են:
  • Անպիտան ու վատատոհմիկ մարդկանց կեղծավորությունն է տեղ անցնում ու հարգվում, և դուք էլ ձեզ ճանաչո՜ղ եք համարում: