«Երբ մոտեցավ մեկնելուդ ժամը, իմ զգացողությունը ինձ արդեն հեռացրել էր քեզնից». միայն իմանաք՝ ինչ էր գրել ԴԱՆԻԵԼ ՎԱՐՈՒԺԱՆՆ անծանոթուհուն ուղղված նամակում

1907, ապրիլ- մայիս, Գենտ

Սիրելի  maman

Երբ մոտեցավ մեկնելուդ ժամը, իմ զգացողությունը ինձ արդեն հեռացրել էր քեզնից։ Լուսամուտից ես տեսա, թե ինչպես դու կառք նստեցիր։ Սիրտս  ուժգնորեն բաբախում էր, կուլ էի տալիս արցունքներս։ Քո մեկնումի պատճառած սարսուռը ավելի ուժգին էր, քան երբ առաջին անգամ տեսա քեզ։ Բավական է, որ ես մտածեմ քո մասին և անմիջապես զգում եմ դատարկություն տանը և սրտումս։ Երկրորդ անգամ է, որ կորցնում եմ մի maman, որի հիշատակը ակնածանքով կպահեմ իմ ջերմեռանդ հոգում, այնպես, ինչպես պահում են սրբապատկերը աղոթագրքում։ Հաճախ, անհանգստությունից և բանաստեղծական ցնորքից խոովահույգ, կարծես լսում եմ քո թույլ ձայնը և միալար հազը, որոնք ինձ հիշեցնում են քո տառապանքը և տանջում հոգիս:

Երբեմն ինքս ինձ հարցնում եմ, արդյոք նա բուժվե՞լ է, արդյոք գթության քույրերը կկարողանա՞ն նրան բուժել։ Հարցնում եմ և քո անվան շողերով լցված, տենդորեն դուրս եմ գալիս և անցնում տիկ. Wohens-ի մոտ, քո մասին լուրեր իմանալու և իմ նորություները հաղորդելու, որ նա քեզ հայտնի։

 Հարգանոք՝ Դանիել Վարուժան: